پرستاری حرفه ی عادی و بی مسئولیتی نیست که نگرانی و دغدغه اش قابل فراموشی باشد، نجات جان بیماران ستودنی و ارزشمند است دلنوشته ای از سوی یکی از پرستاران شاغل در دانشگاه علوم پزشکی گیلان که متن آن در ادامه می آید توقعی ناچیز....جامعه پرستاری روزگار خوشی را نمیگذراند... هر چقدر هم که مصاحبه ها و گزارش عملکردهای ارائه شده از مقامات و مسئولین مختلف وزارت بهداشت، بهبود معیشت و کاهش مشکلات همیشگی پرستاران را ارائه کنند، استیشن های پرستاری حرفهای دیگری را برای گفتن دارند... اگر هیچ کس از اوضاع نابسامان معیشتی و تعویق های چندین ماهه، کمبود نیرو انسانی، فض

از زمان شروع به كار وزارت آقاي دكتر قاضي زاده هاشمي، وزارت بهداشت فعاليت برون سازماني گسترده اي را در دستور كار قرارگرفت... يكي از سازمانهايي كه درصدر اين رايزنيها قرار داشت سازمان صداوسيماي جمهوري اسلامي ايران بود.... در همين حين دو تغيير در صدر صدارت اين سازمان غول پيكر قرارگرفت.... صرغامي رفت تا سرافراز بيايد... در دوران كوتاه و ١٨ ماهه صدارت سرافراز، سريال درحاشيه ساخته مهران مديري بدل به چالشي بين سازمان و وزارت بهداشت گشت... در كمال تعجب زور وزارت بهداشت و نظام پزشكي به صداوسيما چربيد و درحاشيه تعطيل شد..... در همان زمان شايعاتي در مورد پرداخت مبلغ

باهم به يكي از برزخ هاي كار پرستاري برويم.... بخشي با بيش از ٥٠ بيمار و تنها ٤ پرستار.... در راهرو تا جايي كه چشم كار ميكند بيمار بستري شده است... بيماران بدحالي كه هر لحظه بوي ٩٩ مي آيد.... عقربه هاي ساعت به ٣ صبح رسيده است.... دو همكار خوابيده اند و دو همكار ميدوند در بخش.... يكي از همكاران آقا ميباشد و روي برانكاردي كه به عنوان محل خواب در نظر گرفته شده آرميده است.... از محل خواب بانوان نگويم كه ياد قيامت را تداعي ميكند.... صداي آشناي لا اله الا الله براي بروبچ اين بخش كاملا عاديست.... به جهت نزديكي به سردخانه، خواب دو ساعته معمولا زهرمار ميشود!!!! پس استعاره برزخ ب

تو هنوز ۵ سال از بهار زندگی ات نگذشته که باید روزها دلهره اسارت و شبها نگرانی فرو ریختن سقف خانه ات، را تجربه کنی...

شاید اگر انسانیت و آزادگی برای کسی که آوار بر سرت ریخت، معنا و مفهومی داشت، تو هم همچون کودکان دیگر، این روزها گرم بازی و خنده بودی و اینگونه مات و مبهوت در لنز دوربین زل نمیزدی و چشمانت رازهای مگویی برای گفتن نداشت...

بعداز يك عصروشب تروتميز، با پيام يكي از همكاران موضوعي توجهم را جلب كرد...البته چند روزي بود كه صحبت اين اتفاق را در گروههاي مختلف مجازي شاهد بودم....داستان از اين قرار بود كه بيمارستاني قصد برگزاري جشن روز پزشك را دارد...در يك اقدام محيرالعقول، طي بخشنامه اي در روز برگزاري جشن، ورود هرگونه خودرو غير از خودروي پزشكان به محوطه بيمارستان ممنوع شده است!!!!به جهت نزديكي مركزما با مركز مورد نظر كمي كنجكاو شدم تا به ورودي بيمارستان مورد نظر رفته و شاهد و ناظر جشن باشكوه دوستان باشم....نگهبان جلوي در ايستاده...چشمانش را همچون قرقي به خودروهاي ورودي دوخته است....ا

امروز بعد از مدتها فرصتي دست داد تا به سينما بروم....روزگاري نه چندان دور يكي از سرگرميهاي مورد علاقه ام رفتن به سينما بود....هميشه ساعت هاي ابتدايي صبح هم ميرفتم كه سينما خالي بود...من بودم و آپاراتي سينما آسيا.....زماني رشت چندين سينما داشت.اما امروز فقط چهارسالن براي شهر متمدنم باقي مانده است....بگذريم....يكي از ويژگيهاي كار در رشته سخت پرستاري اين است كه فرصت كمي براي پرداختن به سرگرميهايمان مي يابيم....بيشتر ساعت هاي ماه را كشيك هستيم و زمان اف ها را معمولا خواب.....لانتوري نام فيلمي بود كه مرا ترغيب كرد بازهم به سينما بروم....دومين ساخته رضا درميشيان....كار

براي اين قسمت به سراغ يكي از شلوغ ترين بخش هاي دنيا ميرويم....بخشي كه همزمان از درو ديوار بيمار وارد ميشود و پرستار ترياژ بايد تمام آنها را كاور كند....نگاهي به چند دقيقه از زندگي كاري پرستاران در اين بخش مي اندازيم....دم در اتاق ترياژ جاي سوزن انداختن نيست...سه آمبولانس همزمان آمده.....اورژانس ها تكميل است.....هر دو اورژانس تخت خالي ندارد كه هيچ، راهروها هم پرشده است.....البته اينها هيچكدام اولويت نيست، زيرا مهمترين كار برگه ترياژ است....سطح بندي را پرستار به نوبت انجام ميدهد.....ناگهان مشتي سهمگين شيشه اتاق ترياژ را به لرزه در مي آورد.....همه حيرت زده صحنه را نگا